Αναδημοσιεύουμε παρακάτω το άρθρο της Αντιγόνης με τίτλο ‘Οχι άλλη τηλεκπαίδευση στο αγαπημένο μας free press ‘Η Πόλη Ζει‘ που δημοσιεύτηκε στα πλαίσια του αφιερώματος στο τεύχος 84 με θέμα: ‘Ζήτω η πραγματική ζωή’.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους της Αντιγόνης στην ομάδα του περιοδικού για την ευκαιρία που της δόθηκε να εκφράσει την άποψη της και ίσως την κοινή ψυχολογική κατάσταση που μοιράζονται  πάρα πολύ δάσκαλοι εν μέσω πανδημίας. Να προσθέσουμε ότι το συγκεκριμένο έντυπο μας έχει ξαφνιάσει ευχάριστα πολλές φορές γιατί στην περίπτωση αυτόυ του, ότι είναι free press (δηλ. δωρεάν) δεν σημαίνει ότι έχει και “φθηνά” δημοσιεύματα.

Καλή ανάγνωση και be kind to me please!

Όχι άλλη τηλεκπαίδευση – ‘Η Πόλη Ζει’ τεύχος 84

Τη Δευτέρα ήταν η πρώτη μέρα μετά από σχεδόν 8 μήνες(!!) που θα υποδεχόμασταν στο φροντιστήριο τους μαθητές που προετοιμάζονται για εξετάσεις. Ήταν μια πολυάσχολη μέρα για εμένα (ως συνήθως…..) και δεν είχαν χρόνο να σκεφτώ ή να χαρώ την επαναλειτουργία μας…..Πίο πολύ αγχωνόμουν γιατί έπρεπε να δουλέψω σε διπλές ταχύτητες. Προετοιμασία για online μάθημα με τους μικρούς μαθητές –τι να τους κάνω πάλι σήμερα για να τους κρατήσω το ενδιαφέρον; online παιχνίδι , μπα το έχουν βαρεθεί, κάρτες; μπα κι αυτό , τι άλλο; σκέψου, σκέψου…..- κι από την άλλη να προετοιμαστώ για ένα διαζώσης μάθημα – αμαν έχει περάσει καιρός……Με τούτα και με εκείνα ξεκίνησα τα μαθήματα με όχι την καλύτερη ψυχολογία….Μόνο τη στιγμή που είδα τον πρώτο μαθητή μου να περνάει την πόρτα του φροντιστηρίου κατάλαβα πόσο πολύ το περίμενα. Τέλειωσα άρον άρον το online μάθημα και βγήκα να τον υποδεχτώ. Σιγά σιγά ήρθαν κι οι υπόλοιποι….Ένιωθα πανευτυχής, σαν μικρό παιδί. Το ίδιο και οι μαθητές. Το μάθημα κράτησε πολύ παραπάνω γιατί όλοι είχαμε να ανάγκη να τα πούμε (to catch up, που λένε κι οι Άγγλοι) . Κι ήταν μια πραγματική ανάγκη!

Η πανδημία έφερε στις ζωές όλων μας τεράστιες αλλαγές κι ανακατατάξεις. Στο χώρο της παιδείας η τηλεκπαίδευση μπήκε για καλά στη ζωή των μαθητών και των δασκάλων και μια τεράστια συζήτηση έχει ξεκινήσει για τα θετικά και αρνητικά αυτής της νέας εξέλιξης. Σε ότι με αφορά , έχοντας την εμπειρία 8 μηνών διδασκαλίας online και προηγούμενης εμπειρίας με διδασκαλία εξ αποστάσεως , δε μπορώ να σταθμίσω θετικά και αρνητικά. Αρνούμαι μάλιστα. Αυτό το μούδιασμα που έχει επιφέρει στα μυαλά τόσο των μαθητών όσο και των δασκάλων η τηλεκπαίδευση, δεν αντισταθμίζεται με ότι πλεονεκτήματα κι αν προσπαθήσει κάποιος να αραδιάσει.

Το μυαλο μας δουλέυει με μοτίβα και χρειάζεται χρόνο και προσαρμογή για να περάσει από το ένα μοτίβο στο άλλο. Η απλή και τόσο βαρετή διαδικασία του να σηκωθείς από το κρεβάτι , να ντυθείς , πλυθείς ….περπατήσεις ως το σχολείο , μπεις στην τάξη , μιλήσεις με τους συμμαθητές/συναδέλφους σου είναι μια διαδικασία που δίνει χρόνο στον εγκέφαλό μας να μπει σε άλλους ρυθμούς , πιο εντατικούς , ρυθμούς μάθησης/διδασκαλίας. Ας αντιπαραβάλλουμε τώρα την προηγούμενη διαδικασία με αυτή που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι , ανοίγεις υπολογιστή, μια μπουκιά φαγητό, είσοδος στην εκάστοτε πλατφόρα εκπαίδευσης…..το μάθημα αρχίζει. Όλη αυτή η προετοιμασία τόσο σε μυαλό , όσο και σε σώμα εξανεμίζεται. Το δωμάτιο ή μια άδεια αίθουσα διδασκαλίας λειτουργεί σαν ρουφίχτρα όλης της ενέργειας και διάθεσης που κάποιος μπορεί να έχει για μάθηση ή διδασκαλία. Είτε το μάθημα είναι πρωί , μεσημέρι ή απόγευμα το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Δεν υπάρχουν εναλλαγές , δεν υπάρχει πραγματική ενεργοποίηση του μυαλού και κατ’επέκταση της διάθεσης.

Πώς μπορεί κάποιος λοιπόν να αποκλείει την ψυχολογία με την οποία ένας μαθητής έρχεται στο μάθημα ή ένας δάσκαλος ξεκινάει να διδάσκει το μάθημα του από την όλη διαδικασία εκπαίδευσης; Η επιλογή μου είναι το online μάθημα να γίνεται με κάμερες και μικρόφωνα ανοιχτά –δε μπορώ να διανοηθώ να μιλάω σε μαύρα παράθυρα. Αυτό λοιπόν που έχω παρατηρήσει είναι ότι τα μάτια των παιδιών είναι κενά, τα βλέματα βαριεστημένα, η διάθεση στα πατώματα- είτε είναι μικρά παιδιά , είτε έφηβοι, είτε ενήλικες. Όσο και να προσπαθώ να βρω τρόπους να ανεβάσω την «ένταση» του μαθήματος –και προσπαθώ πολύ- δεν τα καταφέρνω αρκετά.  Όση φαντασία, παιχνίδι, κέφι και να φέρεις στο μάθημα η απόσταση περιορίζει πάρα πολύ την αποτελεσματικότητα τους. Τίποτα δε μπορεί να συναγωνιστεί τη ζωντάνια μιας πραγματικής τάξης!

Όταν ακούω ή διαβάζω για τα πλεονεκτήματα της τηλεκπαίδευσης –και γίνεται μεγάλη προσπάθεια πραγματικά να μας πείσουν για τα οφέλη της …- η εικόνα που μου έρχεται στο νου είναι αυτή του 7χρονου μαθητή μου που μπήκε στο μάθημα κλαίγοντας λέγοντας μας « Δεν αντέχω άλλο τηλεκπαίδευση…». Κι είχε τόσο δίκαιο….Ένα είναι το σύνθημα λοιπόν που όλους μας ενώνει και χωρίς το ερωτηματικό του αφιερώματος: Όχι άλλο τηλεκπαίδευση!